Minister Ferdy G. en de Geheimzinnige Coronaknuffelbruiloft Zonder Staartje

Trouw met wie je wil, maar als je ook maar een beetje hart voor de goede zaak hebt, treedt je [Ferd. G.] alsnog af.

Het is weer voorbij, die mooie Coronazomer waarin Ferd Grapperhaus – boegbeeld ter handhaving van de Coronaregels – wordt betrapt op een trouwslippertje. Zo heet dat in de ‘volksmond’. Ondanks ons rebelse imago gehoorzamen wij Nederlanders graag en braaf de autoriteiten. Hoeveel slachtoffers levert het imiteren van onze hooggeleerde Minister van Justitie op? “Als hij het doet, is het vast veilig.” En dan nog niet aftreden? Niemand is onmisbaar en iedereen vervangbaar.

Het Algemeen Dagblad kopt: “Heeft Nederland een gezagsprobleem?” Nee, wel ongeschikte beleidsmakers en slechte journalisten. Overigens zijn beiden onderling uitwisselbaar.

Laten we beginnen met het gevalletje gezagsongeschikt. Wat is de overeenkomst tussen Aboutaleb en Grapperhaus? Beiden denken dat ze van goddelijk komaf zijn. De Rotterdamse burgemeester sluit woningen als er drugs aangetroffen worden, ook al staat de bezitter ervan niet op het adres ingeschreven. Gevolg: moeder en kinderen dakloos en voor vijf jaar op de zwarte lijst. Dat zal die terreurkleuters en hun opruiende, buitengaatse krijttekeningen leren. De gearresteerde is allang uit de cel, met in de zak een urgentieverklaring voor een huurhuis. Op zo’n manier gaat zelfs een simpele ziel als ik twijfelen aan de [meer]waarde van de overheid.

En nou niet gaan grapperen dat de overeenkomst tussen beide politici totale minachting voor hun onderdanen is. Dat wordt nogmaals bevestigd tijdens een gevalletje knuffelbruiloft van Justitieminister Grapperhaus deze zomer. Onaantastbaar is een beter woord. En wie bel je als niemand anders je kan helpen, een bekeerd crimineel natuurlijk. Ferry de Kok, met K, O, K, is een bekende van meerdere beruchte drugsdealers. In Belgie veroordeeld, heeft De Kok tegenwoordig een bloeiende fotopraktijk. Zijn bedrijf is bij de Kamer van Koophandel gedeponeerd onder de geinige naam “I shoot people”, zeg maar “ik schiet [plaatjes van] mensen. [4]

Grapperhaus neemt alle mogelijke voorzorgsmaatregelen. Mobieltjes in een anti-lekmandje. Iedereen moet beloven zijn mond te houden en als trouwambtenaar is daar staatssecretaris van Justitie & Veiligheid Ankie Broekers-Knol. In het spel Stratego is een staatssecretaris lager dan een minister, zeg maar hoogste onderdaan.

Wat opvalt is dat het de pers niet opvalt dat het de staatssecretaris moet zijn opgevallen dat er meer mensen per kubieke meter de trouwzaal ingepropt zijn dan wetenschappelijk verantwoord. Opmerkelijk. Aan de andere kant, met de baas binnenkort op huwelijksreis is het vast druk op de zaak. Waarschijnlijk leest mevrouw onder de inzegening door de laatste conceptwetten ter meerdere verbanning van Coronaspugers naar de zoutmijnen. Die keiharde overtredersaanpak van haar baas kan op brede steun rekenen. Alles voor de veiligheid van ons democratisch vaderland.

In het criminele milieu worden constant rekeningen met lood vereffend, vraag maar aan Ferry de K. De oud-ijshockier heeft goede reflexen. Als op een avond zich magazijnen vol lood door de huiselijke gevel boren, duikt hij ijskoud op de grond, achteraf slechts geraakt door zes kogels. Misschien dat hij na dat akkefietje geduld pas echt waardeert, de fotograaf is het zeker. Gewapend met telelens en postuur dat je niet over het hoofd kunt zien, wacht Ferry in het keurig aangeharkte Bloemendaalse gras van veel minder dan twee kontjes hoog geduldig op zijn prooi. Wat een feest! Het wordt prijsschieten zonder weerga die zaterdag 22 augustus. Daar had ‘onze’ Ferd duidelijk niet op gerekend.

Uiteindelijk zal het feestje van Foto-Ferry langer duren dan dat van Grapperhaus. ’s Woensdags publiceert roddelblad Privé purrend wat propere plaatjes. “De coronaregels worden voorbeeldig worden nageleefd.” En alles wat Privé schrijft is waar. Slaap lekker allemaal.

“De afgelopen maanden kwamen Grapperhaus en zijn kinderen geregeld bij elkaar over de vloer, liefst in de tuin op anderhalve meter afstand. Dat minister Grapperhaus de coronaregels ook bij zijn huwelijk afgelopen zaterdag heeft gerespecteerd, was voor zijn omgeving dan ook geen verrassing.” [6]

Als dat al waar is, is de enige reden dat twee van zijn vier kinderen maanden eerder met het Coronavirus besmet waren. En het bewijst dat politici teveel verdienen. Wel toevallig dat uitgerekend Grapperhaus zo’n grote tuin heeft, denk je niet? [1]

Later deelt de fotograaf ‘intiemere’ beelden op televisie. Verrassing, soms staan ‘enkele’ gasten, duidelijk geen boezemvrienden, wat dicht bij elkaar aldus de minister van Justitie. Kan gebeuren.

En dat had je kunnen weten beste Ferd. Denk maar eens terug aan de demonstratie in Amsterdam, afgelopen juni toen er ook geen anderhalve meter afstand werd gehouden. De minister weet niet hoe snel hij de Whatsappgesprekken moet vrijgeven. Het is allemaal niet zijn verantwoordelijkheid, maar ondersteunt wel de gekozen weg halfhartig:

“dat jullie [Femke Halsema, burgemeester van Amsterdam en rest van veiligheidsdriehoekregiofzo] nu besloten hebben om niet in deze demo te gaan handhaven op 1,5 meter begrijp ik, gezien mogelijke escalatie. Ik blijf wel zorg hebben over mogelijke onrust of plundering.”

Als je dan vervolgens niet ‘handhaaft’ tijdens je bruiloft omdat je je zorgen maakt over rustig plunderende bruiloftsgasten, heb je de verkeerde mensen uitgenodigd.

OK, ik verzin dat daarom niet gehandhaafd is. De echte reden is natuurlijk dat Grapperhaus denkt dat er niemand in het gras onder bilnaadhoogte verstopt ligt en de kust veilig is. Regels, voorbeeldfuncties en volksgezondheid kunnen straffeloos vertrappeld worden. Achteraf is dat gelukkig voor hem ook zo. Er is geen huisfotograaf omdat foto’s altijd tot ongemakkelijke onthullingen van pijnlijke misstanden leiden. Die foto’s hadden nooit mogen bestaan. Ach, ik vind ook zoveel en niemand trekt zich er wat van aan.

Tegenwoordig is niks meer veilig en vanzelfsprekend komt het uit. Iedereen begrijpt dat je blij bent als je trouwt met je lief. Als je het goed kunt vinden met je schoonmoeder – en dat zijn meer mannen dan je denkt – omhels je haar. Uiteindelijk is het dezelfde reflex als handen geven, niet doen voelt nog steeds raar.

Alleen dat voorbeelddingetje, hé? Meester Gert-Jan, zo moeten de kinderen Gert-Jan dé klusjesman op school mij noemen, fietst niet op de stoep. Ook niet als de kinderen niet kijken. Meester Gert-Jan spreekt de kinderen zelfs [licht olijk] bestraffend toe als ze rennen op de trap. De kinderen weten het en grijnzen naar me. Uit het zicht is het natuurlijk weer zoef. [5] Eenmaal meester af en bijna thuis fiets GJ toch over de stoep, alleen dat laatste stukje hoor, als niemand het ziet. Zo werkt het nou eenmaal.

Op acht juli houden boeren een protest in Drenthe en overtreden daarbij de Coronaregels. Wat er exact gebeurd is, blijft warrig, maar beide zijden van het verhaal tonen aan dat arrestatie van de protestanten in niemands belang is. Toch verdedigt Justitieminister Grapperhaus op negen september de gekozen lijn. “Met protesterende boeren in Wijster waren nauwelijks afspraken te maken.”

Het wordt nog gekker, bericht het Dagblad Van Het Noorden. “Grapperhaus schrijft ook dat het niet mogelijk is geweest om rekening te houden met de coronamaatregelen. De 63 opgepakte demonstranten werden afgevoerd in een arrestantenbus en overgebracht naar Assen. Anderhalve meter afstand houden is ‘door het onverwacht grote aantal arrestanten’ niet gelukt.” Grapperhaus is duidelijk elitair, zelfs een simpele regel als even op de volgende bus wachten, geldt niet voor hem.

Later die maand wordt mijn broer 50. Ondanks Corona. Gelukkig wel. Omdat Pap en ik een familie vormen – zo blij met eenvoudige regels die iedereen kan begrijpen – kijken we ’s middags nog even samen het nieuws. Advocaat Gerard Spong betoogt al eerder dat minister Grapperhaus het Openbaar Ministerie opdracht moest geven om burger Grapperhaus te vervolgen. Geen idee of het OM volgestouwd is met mensen die deeltijd werken en het daarom zolang duurt of met lui met wie je de oorlog tegen de misdaad onmogelijk kunt winnen, maar eindelijk is het zover, Grapperhaus gaat op de bon.

“Het OM vindt dat met het opleggen van de geldboete de geloofwaardigheid van de handhaving van de coronaregels, waar de minister van Justitie en Veiligheid het boegbeeld van is, gediend is.” [7]

Wat een lariekoek, nog dommer dan het onderzoek waaruit blijkt dat ruim 200 procent van alle autobestuurders vindt dat ze beter rijden dan gemiddeld. Zijn overigens diezelfde lui die geloven in snelheid [van handelen.] Diezelfde middag voelt iemand van de NOS minister Grapperhaus geducht aan de tand. Dat is het moment waarop ik besluit dit verhaal te schrijven. Hieronder de letterlijke tekst van het interview.

Ja, respecteer het besluit.”

“Hebt u een strafblad?”
“Euh, ik heb in mijn justitiele documentatie staan dat ik een Coronaboete heb gekregen.”
“Dus u hebt een strafblad?”
“Euh um, in de volksmond heet het zo.”

Herinnert u zich deze nog? Een minister behoort van onbesproken gedrag te zijn, die hoor je al een tijdje niet meer.

“Kan dat, een minister met een strafblad?”
“Nou kijk de politieke geloofwaardigheid is in de kamer aan de orde geweest en hier heeft het OM, laat ik zeggen een beschikking opgelegd en [ik] betaal een boete.”

Terug naar de hamvraag: heeft Nederland een gezagsprobleem? Wat denk je zelf? Drie [gebruikte] mondmaskers voor het antwoord met het minste sarcasme.

“Waarom is dat nou pas gebeurd?”
“Dat moet u echt allemaal um aan het OM vragen.”

[Voor het gemak vergeten we even dat onderdanen het hun baas alleen fictief moeilijk maken op zijn verzoek.]

Het interview eindigt, Grapperhaus vragend of hij de 390 zilverlingen terugvordert.

“Die 390 euro die u aan het Rode Kruis hebt overgemaakt, wil u die nu terughebben?”
“780, maar die ga ik niet terugvragen, nee.”

Hoezo ikke 780? Mag Grapperhaus’ vrouw niet zelf beslissen of ze haar 390 euro terugvraagt? Dan valt de zilvermunt en zeg ik tegen mijzelf dat ik een tuthola ben. De werkelijke overeenkomst tussen Aboutaleb en Grapperhaus is dat zij beiden leven in een wereld waarin de man beslist. [2]

Je kunt zeggen wat je wil, maar Gert-Jan heeft de beste samenzweringen. Het is natuurlijk geen toeval dat de pers het gevalletje Grapperhaus met fluwelen handschoenen aanpakt [9], net nadat hij trouwt met journalist Elisabeth Wytzes van het acceptabel-rechtse ‘opinieweekblad’ ‘Elsevier’. Journalisten lopen nogal eens over. Als zijn vrouw persvoorlichter van de SP of PVV was, had zowel parlement als pers gehakt van Ferdy G. gemaakt. Klassenjustitie, dat noem ik nog eens een supersamenzwering.

Het gemiddelde inkomen in Nederland is zo’n 25.000 euro bruto. Een minister verdient zes keer zoveel, maar wordt niet dusdanig beboet dat het echt pijn doet. Als Grapperhaus een vent is, treedt hij nu af. Vervolgens ziet hij af van wachtgeld en maakt 390 euro per aanwezige op zijn bruiloft over. Dat bedrag doet nog steeds geen pijn, maar de vernedering van 13.650 euro lichter zijn, heeft vaak een geneeskundige werking. Tot slot betaalt een echte man, die alleen het beste met Nederland voorheeft, alle kosten die voortvloeien uit zijn criminele gedrag. Dat je niet wist dat er een fotograaf in de sloot lag, is geen excuus. Tenzij misdaad voor ministers wel mag lonen. Artikel Een van de Grondwet is ook niet meer wat het geweest is.

Kopfoto gemaakt door Jeremy Wong Weddings, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

[1] Stem op GJ voor het complot van de week. Leek me wel een leuke, onnozele samenzweringssuggestie.

[2] Gert-Jan trouwens ook, anders had ik hierboven wel moederland geschreven.

[3] Ook een interessante vergelijking, man heeft wapen in huis en burgemeester van Amsterdam sluit het pand niet voor zes maanden. Oh wacht, het is de ambtswoning van de burgemeester en die vent is haar echtgenoot. En er liep een jochie van 15 mee te zwaaien – Femke’s zoon. En oh ja, het was geen echt wapen maar een onklaar gemaakt gas/alarm pistool dat manlief 20 jaar lang nodig had voor zijn werk als filmmaker. GJ is duidelijk te dom voor de politiek.

[4] Schijn je politiek-correct niet om te mogen lachen. Maar wie maakt zich nog druk over het primaat van de politiek?

[5] Toen ik zes was en op de lagere school zat had die tenminste geen verdiepingen. Vroeger was echt alles beter. Vooral de illusies.

[6] Nee, zijn nabije omgeving was na het feest niet aanspreekbaar, teveel champie, kater enzo.

[7] Boegbeeld is misschien niet de beste woordkeus voor een hooggeplaatste Coronaknuffelaar die zijn misdragingen liefst geheim houdt en dus uiteindelijk drie keer betrapt wordt. Eerste diepe val is het feit zelf dat Ferd G. een knuffelbruiloft houdt omdat het gepeupel [u en ik dus] het nooit te weten komen. Veiligheidsmaatregelen enzo. Tweede val zijn de niet-officiele foto’s van zijn knuffelarij. Mea Culpa. Moet kunnen oordeelt het parlement. Oeps, nog initiemere foto’s. Mea Maxima Culpa. Gij zijt nog steeds vergeven, aldus het parlement dat geen gezag meer overheeft om te laten afbrokkelen. [8]

[8] Waar maakt GJ zich druk om, denk je na dit lange verhaal. Precies, de vraag die niemand stelt. Hoeveel mensen zijn laks omgegaan met de coronaregels omdat minister Grapperhaus het gruwelijke voorbeeld geeft en ermee wegkomt? De dader ligt dit keer niet op het kerkhof en hopelijk de gevolgen van zijn regenteske acties ook niet. Het is zo al erg genoeg.

[9] Achteraf had Grapperhaus beter met de handschoen kunnen trouwen,. Wedden dat we binnenkort de oorlog verklaren aan Corona?

Jumbo’s Geheime Ingredient. Sambal Van 100 Euro Per Kilo

Pats, boem, dat is nog eens een kiloknaller!

Voor ik los ga, supermarkten proberen ook maar gewoon geld te verdienen en de marges zijn al klein genoeg. Dan moet je zeker zuinig zijn met een kostbaar goedje als sambal. Maar sambal als eenvoudig ingredient van 100 euro per kilo? Zelfs Loeki de Reclameleeuw zegt “asjemenou!”

GJ gaat Coronavriendelijk boodschappen doen. Mijn vrienden hebben uitgelegd dat de Smurfensupermarkt dan misschien wel altijd wint, Jumbo toch echt rules, zeg maar regeert. Dat wordt keihard duidelijk als ik vloeibare kaas wil kopen. In het koelvak zie ik een kuipje van 200 gram Jumbo smeerkaas naturel voor 79 cent. Sambalsmeerkaas, ook 200 gram, is 1,36. Daar krijg je overigens wel 3,1 procent sambal bij. En dus 3,1 procent minder smeerkaas. Overigens eet ik sambal omdat het niet helpt tegen Corona. [2]

Per kilo kost de naturelversie 3.95. De specialiteit is pittiger geprijsd, Even rekenen en aan 6.80 per kilo is het 72 procent duurder dan het instapsmeersel. Leukste vraag is natuurlijk wat die sambal los per kilo kost.

Image: Jumbo supermarkt webshop met prijzen smeerkaas met en zonder sambal, huismerk

Even een discriminerend grapje. “Smeerkaas bij?” Domme Hollanders! Mag ik zeggen als Reservebelg. Trouwens, waarom heet die lachende koe nu ineens “Bonnie?” Zo goed smeert ze niet weg. (Afbeelding: website Jumbo. Afbeelding is bewerkt.)

Een korte berekening uit het vuistje. Als er 3,1 procent sambal bijgaat in een kuipje van 200 gram, moet er dus ook hetzelfde gewicht aan smeerkaas uit. En nee, er is nog nooit een winkel geweest die meer in de verpakking stopt dan erop staat.

Er zit 96.9 procent smeerkaas in het kuipje en dat kost volgens de-altijd-lage-prijzen-van Jumbo 0.969 * 0.79 = 0.77 cent. Dat betekent dat het likje sambal 59 cent [1.39 – 0.77] kost. Daar heb je gelukkig wel ruim zes gram voor. Deel 59 cent door 6.2 en een gram kost nog geen tien cent. Valt best mee 95.89 voor 1000 gram, ja toch? Is nog niet eens 100 euro per kilo.

Op de verpakking staat geen Fair Trade logo dus er zit geen dure sambal van 12 euro per kilo in. Meer waarschijnlijk, iets dat nog goedkoper is dan de laagstgeprijsde sambal, Inproba Sambal Oelek van twee euro per kilo. De Jumbo smeerkaas moet wel verrijkt zijn met kostbare trassie volgens familierecept uit die “goeie ouwe” koloniale tijd van de familie van Eerd, maar rechtvaardigt dat de meerprijs? [4] Wat denk jij beste Jan-Peter [B]? [1] En als die peperdure sambal zo geweldig is, waarom dan niet ook los verkopen?

Afbeelding: supermarkt Jumbo biedt een kant en klaar appeltaartpakket aan, samen bakken tegen eenzaamheid.

Vond het al zo verdacht goedkoop, 449 voor een oven plus appeltaart. Kers op de taart? Bak eens samen [7] met een eenzaam iemand een appeltaart, twee vliegen in een klap. Kunnen je de volgende eenzame negeren, wel zo handig. Gelukkig bakken de marketingmensen van Jumbo weinig van emotionele manipulatie voor detailhandelprofessionals. (Afbeelding: website Jumbo. Afbeelding is bewerkt.)

Teleurgesteld draait Gert-Jan zich om en staat ineens met zijn neus voor het zoete broodbeleg. Onderin ligt nog zo’n koloniale klassieker weggestopt, oer-Hollands kokosbrood. Laatste keer dat ik het at, is als tiener. Thuisgekomen bekijk ik de verpakking en mompel dat vroeger alles beter was. Nee, niet onze koloniale overheersing, beste, blonde waterstofperoxideverslaafde [5], maar de verpakking van mijn exotische kokosbrood. Toen ik klein was, wikkelde de fabriek het in een eenvoudig, zacht plastiek. Tegenwoordig zit het in een zinloos hard kuipje. Sommige dingen veranderen nooit, je hebt nog steeds een mes nodig om de plakken te scheiden. Hup, eruit met die kleefhomp en klieven maar. Dat lukt echt niet in een hardplastic bakje.

Dan krijg ik weer een briljant idee. Waarom geen statiegeld heffen op zo’n zinloze verpakking? Niet Jumbo, maar statiegeld rules. Ooit. Kan niet, bestaat niet, want het kost geen werkgelegenheid. Doen we er gewoon een bonuswet bij. Fabrikanten zijn voortaan verplicht het gewicht aan plastic verpakking te vermelden. Mensen in de kokosindustrie die daardoor hun baan verliezen, kunnen meteen aan de slag bij de nieuwe adviestak van Jumbo: Mistig met Maten en Gewichten.

Naschrift
Vroeger zat er een slagerij J. van der Ven. Tegenwoordig zit op het plein bij de Jumbo een Turkse supermarkt. Daar hebben ze lekkere olijven. Natuurlijk neem ik die met sambal. Blijkt dat ze even duur zijn als gewone. Zelf scheppen voor 99 cent per ons. Achteraf bedenk ik hoe grappig mijn boodschappenroutine vandaag is. Thuisgekomen maak ik een boterham met kokosbrood en sambalolijven. [6] Het smaakt nog gruwelijker dan het klinkt, maar duizend keer beter dan een boterham met een kuipje smeerkaas van 79 cent en een snuifje sambal van 100 euro de kilo.

Afbeelding: foto van olijven in sambal en een pak kokosbrood

Weet je wat, probeer eens iets nieuws. Als jullie mij kunnen overtuigen dat het wel een goede combinatie is, beste marketingmensen van Jumbo, neem ik mijn woorden terug.

Kopfoto gemaakt door Katrin Leinfellner gevonden op Unsplash, Louis Hansel @shotsoflouis, gevonden op Unsplash en Mockup Graphics, gevonden op Unsplash (2x). Afbeeldingen zijn gecombineerd en bewerkt.

[1] Mensen met een dubbele voornaam kun je altijd vertrouwen, die zijn namelijk kak. Wel goed uitspreken.

[2] Normaal zou ik grappen dat ik sambal eet om mijzelf tegen Corona te beschermen, maar mensen geloven tegenwoordig alles, bijvoorbeeld dat ministers altijd het goede voorbeeld geven op hun bruiloft. Dan maar een keer niet de leukste thuis.

[3] Nog even over ons koloniale verleden zonder schuldgevoel enzo. De Engelse Wikipedia schrijft, kokosbrood “is a popular breakfast food of the Netherlands, due to its colonial history”. De Nederlandse versie schrijft daar niks over, wel dat er ingredienten zitten in kokosbrood. Nogal wiedes. Wat, mag je zelf uitzoeken.

[4] Ja, die zin in die volgorde want in 1922 begon Jumbo als handel in koloniale waar.

[5] En dan durft de Tweede Kamer ook nog a priori om respect te vragen. Respect moet je iedere seconde van de dag opnieuw verdienen.

[6] Hoogste tijd om samba-olijven uit te vinden. Rio rules natuurlijk altijd!

[7] Triest maar waar je kunt wel eindeloos grapjes blijven maken over oneerlijke supermarkten die ons manipuleren. Even opgezocht bij Heel Holland Bakt, wat de ingredienten van een klassieke appeltaart zijn. Daar gaan we:

Deeg
200 gram zachte boter (plus extra voor het invetten)
160 gram bruine basterdsuiker
0,50 theelepel kaneel (gemalen)
300 gram witte bloem
mespuntje zout
1 ei
paneermeel voor het bestuiven
Appelvulling
100 gram rozijnen
rum
8 stuks Jonagold appels
100 gram gepelde walnoten
4 eetlepels suiker
1 zakje vanillesuiker
3 theelepels kaneel
Samenstellen
1 ei voor het bestrijken
25 blanke amandelen
poedersuiker

Dat en dan nog acht stuks Jonagoldappels past nooit in zo’n klein kartonnetje.

“Oh wat lief buur, eet je een stukje appeltaart mee?”
“Sorry, ik heb zo’n kant en klaar kartonnetje bij de Jumbo gekocht.”
“Ach kind, geeft niet, wijsheid komt met de jaren.”

[8] Het is vandaag zaterdag drie oktober. Hier is de uitsmijter voor het geval je denkt dat ik te hard oordeel over Jumbo. Gert-Jan is inmiddels aan zijn zesde verzopen kat bezig. Sinds anderhalve week draag zelfs ik geen korte broek meer in mijn vrije tijd. Terwijl ik deze overpeinzing tik, spoelt de 13e pizzabezorger door het putje aan het einde van de straat.

Toch stamelt Jumbo nog steeds over handige lijstjes om je barbecue voor te bereiden. Vast die van een april 2021, de dag waarop ik grap dat morgen Corona eindelijk voorbij is. Verwacht van mij geen medelijden met een supermarkt die zijn zaakjes zo slecht voor elkaar heeft.

Herfst, drie oktober 2020. Voor sommige grootgrutters kan klimaatverandering niet snel genoeg gaan. (Afbeelding: website Jumbo. Afbeelding is bewerkt.)

De Supermarkt Wint Altijd

Influencers vind je niet alleen op sociale media. Influencers zijn van alle tijden, zelfs die van voor sociale media.

Volumevoordeel? Dacht van niet. De winst verdwijnt in de zakken van de grootgrutters.

Mooiste wetenschappelijk onderzoek ooit [1]: hogeropgeleiden [2] weten [14] gewoon dat ze minder vatbaar zijn voor reclame dan lageren. Geen punten voor het antwoord wie van de twee al die spiechische beinvloeding verzint. Dat onderzoek was lang geleden, laten we hopen dat hogeropgeleiden tegenwoordig slimmer zijn.

Als hogeropgeleide gaat GJ boodschappen doen. Bij de ingang vraagt niemand naar mijn diploma (gelukkig), meet mijn temperatuur of IQ (domme mensen hebben altijd mazzel.) Als hogeropgeleide heb ik natuurlijk geen tijd om overdag boodschappen te doen dus ga ik om vijf uur, overheidsbaantje enzo. Helaas staat de machine die de geur van versgebakken brood nadoet nog aan terwijl de schappen allang leeg zijn. Omdat hogeropgeleiden (zoals ikke, ikke, ikke) overal over nadenken, brengt mij dat in verwarring. Ineens zet die stekende hoofdpijn op.

Ons Mam is helaas al een paar jaar geleden overleden, echt lekkere hachee zal ik nooit meer eten, maar de Blauwe Smurfensupermarkt heeft een magnetronsurrogaat. De wikkel zegt dat het yummie yummie is. Eenmaal thuisgekomen heb ik als hooghartig opgeleide geen enkele moeite het wikkel te scheiden van de plastic inhoud. Dat lukt soepel en vloeiend. OK, niet helemaal. En dan bedoel ik niet de druppel milieuvriendelijke lijm die het label geen kans gunt over te lopen en het karton in de winkel onwrikbaar op zijn plaats houdt. Nu te koop, de enige echte Ali Baba lijm, de illusierover onder de krachtklevers die garandeert dat brutale consumenten niet onder de motorkap kunnen loeren. Gun de klant wat avontuur en laat hem thuis ontdekken dat de grot van Ali B. geen schatten herbergt, maar slechts scheve verhoudingen. [12] [13]

Terwijl het wikkel zich langzaam richting vuilnisbak beweegt, wordt de ware, duistere, aard van de Smurfensupermarkt onthuld. Dat vakje voor het duurste ingredient, hachee, is wel erg klein. [Niet] Gelukkig dat de resterende ruimte in de vorm van een hockeystick wordt opgevuld door aardappelpuree. Maar hé, dat de wereld achter de wikkel anders is, kan je als hoog-in-bol-geleide ook niet weten en dus is het niet mijn fout. [5]

Patent en copyright voor dit nieuwe recept van “naakte hachee” zijn van GJ. (Eventuele aardappel-etende hockeystick is ter decoratie.) (Afbeelding wijkt zeker af van uw volgende winkelervaring waarin de verpakking nog minder hachee bevat.) Yummie?

Een zeer intelligente gedachte schiet te binnen. Lijden/leiden alle hoog-in-hun-bol opgeleiden aan. “Voor die prijs mogen ze er Van Gogh’s Aardappeleters wel gratis bijdoen.” Niemand die het hoort. “Weet je wat, kook ik voortaan toch lekker zelf!” Dat moet wel verkeerd aflopen. [11]

Van een vriendin biets ik een paar liter verse tomatensap uit eigen tuin en wat maggiplanten (alle gekheid op een stokje, slim of dom, maar dit is keukenprins GJ’s toptip voor vandaag.). Even snel wat gehakt en champignons bij de Smurfencentrale gehaald. Groot volume, dus goedkoper, mij krijgen ze niet. Nog steeds de slimste thuis. Eenmaal thuis in datzelfde huis, ontdek ik waarom winkeliers een hekel hebben aan het vermelden van de prijs per kilo. Wanneer mensen in de keuken de boodschappen uitpakken voelen ze zich bedonderd. Als een pond gehakt drie euro kost, kost een kilo vast vijf, gris mee. Bij thuiskomst blijkt dat Albert Heijn duidelijk op de verpakking zet dat het om 900 gram gaat. Waarschijnlijk geven ze 100 gram aan de Efteling in ruil voor die toegangskaartjes. Weet je in ieder geval waar die hamburger van 15 euro in het pretpark vandaan komt. [9]

Ach, zelfs een superslimmert als GJ kan wel eens pech hebben. Nog steeds briljant, maar als een supermarkt het oneerlijk speelt, kan iedereen zich verstruikelen. Gelukkig heb ik ook een voordeeldoos champignons meegenomen. [15] Een half pondje kost een euro dus een heel pond vast anderhalf. Slimme mensen heb recht op geluk omdat ze het afdwingen. Niets toeval, ik werk hard voor mijn aangeboren slimheid en hengel licht en behendig die grote voordeelverpakking van een pond uit de koeling. [17] Slechts 1,39. Zo hoort het, wie slim is, let op en wordt [terecht] beloond voor superieur gedrag.

Een paar dagen geleden is mijn broer 50 geworden. Niemand die me ziet, schat me een dag ouder dan 29, vooral die charmante jongedame die aanbelt met een contract voor dinges. Vlot getekend natuurlijk. Toch ligt mijn 50e verjaardag al twee jaar achter me. Je zou het echt niet zeggen. Mijn vrienden en leeftijdsgenoten zijn huilebalken. Waarom moet ik een leesbril? Om er nog slimmer uit te zien? Beetje flauw om anderen daarmee de ogen uit te steken, bedenk ik terwijl ik de verpakking open. Het is wel wat werk een halve kilo champignons in plakjes snijden, maar met mijn IQ val ik niet voor voorgesneden dingen. Iedere hoogopgeleide weet tenslotte dat die duurder per kilo zijn dan niet-voorgesneden champies.

Ze doen het erom: negen (ons) plus) vier (ons) is dertien.

De supermarkt van vandaag kun je echt niet meer vertrouwen. Als die champignons over datum zijn, heb ik morgen een reden om op hoge poten terug te gaan en luid te schreeuwen, liefst in het gezicht van iemand die nog lang niet meerderjarig is. [6] Weer een gemiste kans om lelijk te doen tegen een tiener die minder betaald krijgt voor hetzelfde werk. Gezien de datum gaan die dingen mee tot ver nabij het vijfde intergalactische post-nucleaire conflict. Het blijven tenslotte schimmels. Terwijl ik twijfel tussen tevredenheid over mijn superieure intellect die zich geen over-de-datum [maar ook dan nog steeds prima eetbaar] voedsel laat aansmeren en de gemiste kans om mij [on]terecht te misdragen tegenover iemand die vier euro per uur verdient, [7] valt mij iets op.

Waarschijnlijk is het een misdruk, gezien de breedte van de verpakking en de rijkweidte [18] van mijn indrukwekkend intellect. Een vlek ofzo. Kijk, op mijn wekkerradio bestaat het getal vier uit 4 streepjes en vijf uit 5 streepjes. Tellen bij het wakker worden maakt verwarring onmogelijk. En laten we eerlijk zijn, de verpakking is veel groter dan die van een half pondje. OK, het lijkt op een vier, maar ik kan me niet voorstellen dat er maar 400 gram champignons in zo’n groot plastic ding zitten, zeker niet als ik het vergelijk met dat kleine bakje wat ik in de winkel zag. Niemand nept mij. Normaal zou ik mijn kassabon erbij pakken om mijn gelijk aan mijzelf te bewijzen maar ik ben niet alleen superslim, ik heb ook het beste hart, bedenk ik terwijl ik het plastic afval in de vuilnisbak gooi naast de papieren wikkel van de hachee. Vanwege mijn superhart voor ‘ons’ milieu vraag ik natuurlijk nooit om de kassabon. Toch weet ik dat ik gelijk heb. Ondanks dat er 400 gram op het bakje staat, is er ruimte voor een pond.

Zelfs voor iemand zo briljant als ik, kent een dag maar 24 uur. Dat laat geen twijfel voor drukfouten en ik besluit vanaf morgen zowel met magnetronmaaltijden als de Albert Smurfengeijn te stoppen. Hoog-intelligente mensen vertrouwen er [terecht] op dat alles wat ze lezen juist is en Albert Heijn faalt duidelijk. Ga ik toch lekker naar zo’n laagopgeleide supermarkt. Die broers van Aldi hebben ruzie, kunnen ook hun erfgenamen zijn, en hoogvliegers als ik begrijpen de superioriteit van harmonie, [19] Lidl dus. Nog lekker dichtbij ook. De pasta smaakt flauw, snel wat peperkorrels halen. Geinig glazen flesje zonder statiegeld, [20] wel zo makkelijk. Luid juichend beschrijft de buitenkant dat het molentje keramische elementen bevat. Als heer van stand mompel ik onhoorbaar dat zulks ener ding parelen voor de zwijnen werpen is en je toch echt zeer bijzonder hoog opgeleid moet zijn om zoiets niet-plastiekerigs te kunnen waarderen.

Ziet er goed uit! Volume = gewicht! 35 Gram peperkorrels, geschonken door Moeder Natuur en de nazaten van de VOC, wat wil je nog meer? Een kindveilige verpakking van extra dik glas? Ach sorry, we hebben de maat wel aangepast maar de fabrikant is “vergeten” dubbeldikke flesjes van kinderveilig glas te leveren. We ontslaan die lui in de derde wereld meteen!

Wederom thuisgekomen, het is inmiddels een dag later, vind ik een oud pepermolentje in de kast, ook van die Lidl-dinges. Dat was van die keer dat er zich geen fatsoenlijke supermarkt voor hogeropgeleiden in de buurt bevond. Destijds dacht ik dat het toeval was, maar achteraf begrijp ik dat mijn superieure onderbewuste de twee bij elkaar heeft gebracht. Het enige waar ik nog beter in ben dan woorden, is getallen. Na zorgvuldige inspectie, kun je prima aan GJ overlaten, koppie koppie enzo, concludeer ik dat in beide pepermolens 35 gram inhoud zit. In tegenstelling tot die stomme champignons staat het kraakhelder vermeld. Teveel nadenken is prijs die je als hogeropgeleide moet betalen en ik snap het niet. Het nieuwe potje is ruim een centimeter groter dan het oude en toch zit er evenveel in. Lidl houdt van haar klanten en hun kinderen, daarom is het glas duidelijk niet ineens twee keer zo dik. Hoe ik het ook wend of keer, het blijft een onintelligent verhaal. Dan draai ik het grote potje ondersteboven en kijk nog eens. Het lijkt soort van legig. Daar trapt intelli-ik niet in, geweldige GJ heeft toch echt een volle pot gekocht.

Eenmaal thuis lijkt het de wereld op zijn kop. Zo irritant dat huisvriend reclame onderbroken wordt door films en series op TV. Hoe krijgt een eerlijke supermarkt ooit uitgelegd dat het aan mij ligt en niet aan hen? Hoe zou Loeki de Leeuw trouwens smaken. Morgen eens in het schap kijken.

Peperkorrels zijn eigenlijk grote zandkorrels, maar hoe ik het flesje ook draai, ondersteboven zit er minder in dan omgekeerd. Hyperintelligent als ik ben, weet ik dat de aarde niet plat is en er dus ook geen luik naar de andere kant van de planeet is. Dat is zeker niet het antwoord. Uiteindelijk blijkt het eenzelfde euvel als bij de champignons, alleen heeft dit keer een onoplettende drukker de wikkel te hoog geplakt. Nou lijkt het net alsof het flesje goed gevuld is. Onbegrijpelijk hoe dom die lui van de supermarktinkoopafdeling zijn. Laten zich zomaar neppen. En aan kwaliteitscontrole doen ze al helemaal niet. Gelukkig kan de wereld altijd rekenen op hogeropgeleiden om de waarheid te ontmaskeren. Terwijl ik een flesje plat water open besluit ik voorlopig maar even niet te eten. Hoef ik ook niet naar de supermarkt. Als hogeropgeleide loop je tenslotte al genoeg risico om in verwarring te raken. OK, misschien alleen voor een paar flesjes van dat pure waterspul, die toegevoegde vitaminen maken me nog scherper. Even snel terug naar de vuilnisbak voor het merk. Trouwens niet opgelet of er statiegeld opzit [nee]. Laten we eerlijk zijn, arme mensen zijn arm omdat ze niet opletten. Dat zal een superslim ongeleid iemand [8] als ikke, ikke nooit overkomen. En terecht.

Dat Lidl een maat bakje hanteert voor gewone eiersalade van 300 gram en die met een snuifje kerriepoeder van 250 gram voor nauwelijks meer pegels is duidelijk uit milieuoverwegingen. Kan Albert Heijn nog wat van leren. Nogmaals: de supermarkt geeft om jou, je kinderen, het milieu [4] en de toekomst. Aandeelhouders en vette winst is zo vorig jaar. Vanaf morgen kun je weer zegeltjes sparen voor het grote sprookjesboek.

Kopfoto gemaakt door Bermix Studio, gevonden op Unsplash.

[1] Een vorig kabinet stelde zich ooit tot doel om tweederde van de Nederlanders een hoger dan gemiddelde opleiding,  HBO of WO dus, Staat goed in internationale vergelijkingen. Kun je het MBO net zo goed afschaffen. Unilever vragen gratis hogere diploma’s bij een pakje boter weg te geven werkt ook goed voor de statistieken. Niemand gebruikt tenslotte olijfolie in de keuken. Nederland kennisland is het beste land!

[2] Een-na-beste wetenschappelijk onderzoek ooit is meer recent. Hoeveel van iets heb je nodig om een verzameling te starten. Twee stuks en dat is minder dom dan je denkt, beste hoogopgeleide.

[3] Opmerking verwijderd, te moeilijk voor mijn lezers.

[4] Vanwege dat milieu zijn ze ook tegen statiegeld. Laten we eerlijk zijn, er passen evenveel lege als volle plastic flessen in een vrachtwagen. Als je ze nou nog kon platdrukken of versnipperen, maar helaas dan kun je ze niet opnieuw vullen.

[5] Tevens de reden waarom ik de beste manager ooit ben.

[6] Dat mag ook als je géén 50-Plus stemt hoor.

[7] Had je maar moeten gaan studeren. In mijn tijd… Huh, je bent pas 15 en krijgt drie euro per uur? Hou je mond vlegelin en stop met me in de war te brengen. Ga lekker buiten spelen ofzo. Hangjongeren van tegenwoordig, je vind ze zelfs in de supermarkt, bah.

[8] Ongeleid [en arrogant] projectiel is meer van toepassing.

[9] Vraag maar beter niet waar de hamburgers uit de Netflix documentaire Tiger King vandaan komen.

[10] Ja, want de krokodil heeft het paard opgegeten.

[11] Gelukkig laat GJ zich nooit uit het veld slaan. Nieuwe ronde nieuwe kansen. “Ik ben hoog-in-mijn-bol opgeleid [en dit keer voorbereid ]. Mij pakken ze niet.” Voor de zekerheid trek ik toch maar als de bliksem mijn geluksshirt aan, die met een polospeler op een krokodil [10] en drie schuine strepen, je weet wel.

[12] De verhouding verkoper – koper.

[13] De verhouding vlees – vegetarisch.

[14] Een significante minderheid van de hogeropgeleiden, vooral zij die een superieure binding met Moeder Aarde hebben, weet zeker dat ze voelen minder beinvloedbaar te zijn voor reclame. Die reactie is het sterkst bij eco-consumenten die het regenwoud hopen te redden door dure, exclusieve producten te kopen die gegarandeerd beloven palmbomen op Antarctica te planten als het kan.

[15] Waaarom zitten champignons trouwens in een blauw plastiek? Niet van de EU, die eisen alleen dat bananen recht zijn.

[16] Zoals alle hogeropgeleiden heb ik heilig ontzag voor autoriteiten, zelfs al hebben Boris J. zijn kameraden aan de andere kant van het Kanaal ons verlaten. En nee die bananenonzin heeft niets te maken met schrijfsels van de Britse Premier uit de tijd toen hij nog oneerlijke stukjes over Brussel in de krant schreef.  Die man is door en door eerlijk. Sommige dingen veranderen nooit.

[17] De privileges van het hoog-in-je-bol opgeleid zijn, strekken zich ook uit tot het fysieke rijk. Op de een of andere manier voelt die halve kilo champignons veel lichter. Met mijn superieur denkraam schat ik zo’n 25 procent als je uitgaat van het echte gewicht, niet dat op de doos.

[18] Met mijn intelliquentie ben ik niet alleen te slim voor reclames maar ook te goed om mee te doen aan spellingswedstrijden.

[19] Mijn boek over de meerwaarde van aardstralen is nu te koop, ruim voor kerst en werkt ook tegen maanstralen. Nee, niet Corona, probeer eens een mondkapje, afstand houden en niet meer dromen van een baan als minister van Justitie.

[20] Als statiegeld echt werkte – zoals bijvoorbeeld kerncentrales – zat er wel statiegeld op [karton]. Net als op radioactief afval. Dat werkt nog minstens 20.000 jaar. Goed hé? Ook GJ gloeit van trots bij zoveel menselijk vernuft.

Vroeger Was de Aarde Plat – de Autobiografie van Heer Toonder Begint

Zoals de Spice Girls reeds [her]voorspelden: twee worden een. Weer een liefdesgeschiedenis, niet plat, edoch eerder verheffend.

Het eerste deel van de autobiografie van Marten Toonder “Vroeger was de aarde plat” is vermakelijk. Toch voelt het soms alsof er een stukje waarheid mist.

Geen idee hoe een supernormaal iemand als ik alleen maar wause vrienden kan hebben. En de broers zijn het mafst van allemaal. Dit verhaal is niet aan hen opgedragen maar wel hun schuld.

Documentaires zijn nogal GJ’s ding. Tijdens het aanschouwen van de avonturen van de aanbidders van de platte aarde heb ik krom gelegen van het lachen, geloof me ze zijn gekker dan de hele Tiger Kneuzencast bij elkaar. Laurel en Hardy schieten een laser over een meer om voor altijd te bewijzen dat de aarde recht is. Nog een geluk dat er niemand blind wordt, maar dit gaat echt nergens meer over. Dat weten ze diep in hun hart ook wel, alleen op Facebook over samenzweringen stamelen is ook maar saai.

Nadat ik de documentaire over platte aarde kijk, verander ik mijn Whatsapp-profielfoto tijdelijk in een advertentie voor het Platte Aarde Relatiebemiddelingsbureau. Ja, dat bestaat echt. Via via komt er een kennis om mijn klustechniek bij te spijkeren. Meneer heeft me een berichtje gestuurd en de afbeelding gezien. Hij is nogal zenuwachtig en bang om alleen in een kamer te zijn met de appelflap die gelooft dat de aarde een platte pannenkoek is. Na de instructie drinken we nog wat en tot mijn verrassing bazelt meneer urenlang over zijn vijfde, zesde en zevende zintuig. Even vergeten welke van de drie het beste aardstralen opvangt, maar echt gebeurd. Je blijft lachen.

foto standbeeld "ode aan marten toonder", Blaak Rotterdam, detailafbeelding professor Sickbock en de markies de Canteclaer

Standbeeld “Ode aan Marten Toonder” aan de Blaak in Rotterdam. In deze detailfoto staan professor Sickbock en de markies de Canteclaer afgebeeld. (afbeelding: Wikipedia, afbeelding is bewerkt.)

De broers – beiden zijn de leukste thuis – denken ook lollig te zijn als ze hier komen eten en brengen mij het enige echte platte aarde schoolschrift mee. Blijkbaar proberen ze me iets in te wrijven. En dat is nog niet genoeg, als tweede “bedankje” krijg ik het eerste deel van de biografie van Marten Toonder, de schepper van Olivier B. Bommel en Tom Poes. Als student in de jaren 90 werk ik bij de post en breng pakjes rond, ook bij bovenbazen. Lieve lezertjes, ben niet verbaasd als ik het ooit tot Minister van Dinges schop, want meteen nadat ik aanbel is er die band. We zijn beiden geabonneerd op de integrale werken van Olivier B Bommel. Alleen is degene die opendoet Minister van Justitie en ik student. Als nog-niet-volledige-uitgestudeerde is 60 euro per stripboek – er volgen er 40 – een rib uit mijn lijf, maar decennia later ben ik er maar wat blij mee.

Terwijl ik rondrijd in een rood PTT-busje, zo heette Post.NL vroeger, publiceert Marten Toonder het eerste deel van zijn autobiografie onder de naam “Vroeger Was De Aarde Plat.” GJ is altijd een trage leerling geweest en ik lees ‘m pas in 2020. De genialiteit van Toonder is een kwaliteit voor zelfverzonnen woorden die iedereen instinctief begrijpt. Soms zijn ze licht-archaisch maar je kunt ze letterlijk in ieder gesprek hergebruiken, prachtig en uniek.

Die stijl is uniek en niet hetzelfde als de toon in “Vroeger”, toch herken je onmiddelijk de hand van de meester met een vraagteken hier en daar. Vanaf bladzijde nul vraag de lezer zich af hoe hij in het ootje wordt genomen. Ondertussen doemen langzaam de contouren op van de beroemde personages uit de verhalen van Heer Bommel en Tom Poes. De familie Knots was een TV serie die veel later komt, maar het doet me denken aan tante Til, roze verf hier en daar rondspetterend terwijl een nieuwe wereld langzaam rijpt.

Toonder heeft zijn ouders nooit echt leren kennen of begrepen, religie nog minder. Ieder huisje heeft zijn kruisje, desondanks is Marten Toonder bijzonder bevoorrecht als hij zijn toekomstige vrouw ontmoet op zestienjarige leeftijd, ze gaan samen naar dansles. In tegenstelling tot de appelflappen in de platte aarde docu snappen beiden zonder woorden dat ze voorbestemd zijn. Zowel de vader van Marten als die van Phiny zijn kapitein. De rivaliteit tussen beiden dwarsboomt hun ontluikende liefde desondanks niet. Nooit geloofd dat tegenpolen elkaar aantrekken en dat is hier ook niet, beiden zijn geboren verhalenvertellers waarbij Phiny eerder doorbreekt dan Marten.

Van het jongetje dat niet kan leren (omdat hij zijn huiswerk niet maakt) schopt Toonder het tot jongeman met HBS diploma ondanks dat hij zijn examen scheikunde verwart met een filosofisch schotschrift. Het mag een wonder heten dat hij ooit zover geraakt is, gezien de verhuisdwang van zijn moeder. Iedere twee of drie jaar voelt die de noodzaak tot omploegen. Wie weet, misschien stimuleerde dat ankerloze Toonders latente drift naar een fantasiewereld. Overigens blijf je als lezer achter met veel vragen na het eerste deel van zijn autobiografie. Toonder tekent, soms eigen werk maar meestal doet hij inspiratie op uit Engelstalige kranten. Geen idee hoe het verder gaat, het eerste deel stopt in 1939. In 1994 schrijft krant Trouw (opgericht in de oorlog) onder de kop “geen verzetsheld, wel verzetsman” de houding van Toonder tijdens de Tweede Wereldoorlog. Anderen vinden dat een te genereuze benaming voor het weinige verzetswerk dat Toonder heeft gedaan vanaf najaar 1944.

Toonder noemt zichzelf een geboren verhalenverteller en dat maakt mij op mijn hoede, alles klinkt net iets te mooi. Een tikje meer heer Bommel en wat minder Tom Poes maakt het verhaal authentieker. In het eerste deel van zijn autobiografie draait het vooral om de vooroorlogse jaren waarin hij zichzelf leert tekenen met behulp van Amerikaanse strips.

Marten Toonder is de reden dat ik de Nederlandse taal voor slechts 99 procent wil afschaffen. Het boek krijgt vier uit vijf sterren om twee redenen. De manier waarop hij de titel “Vroeger was de aarde plat” door dit eerste deel van zijn memoires weeft, is de auteur onwaardig. Te gemakkelijk. Een zwerver vertelt tiener Marten dat onze planeet plat is en geeft hem en passant een klein zilveren schildpadje dat geluk moet brengen. Na zijn middelbare-schoolexamen gaat hij drie maanden varen met vader en “ontdekt” dat je eerst het zeil van een passerend schip en dan pas de romp ziet. Die excercitie herhaalt hij nogmaals als beginnend illustrator.

De tweede reden is dat Marten Toonder eigenlijk een liefdesverhaal schrijft. Ben dan ook dankbaar dat je je vrouw al mag ontmoeten als je 16 bent en zolang bij haar kunt zijn. Uiteindelijk zal een van beide geliefdes alleen achterblijven. Dat heeft niks met “ik hou meer van jou” te maken maar met het lot – Toonder gelooft niet in goden. Natuurlijk is zoiets gruwelijk, kijk maar naar ons Pa. Maar als je terugkijkt is het alternatief vele malen slechter. Ooit geprobeerd “Het Einde Van Eindeloos” te vertalen? Onmogelijk, zelfs Beer Blaaskaak – weer eens wat anders dan Betty Beer – vindt liefde en adoratie in de vorm van juffrouw Dolly. Dat had heer Bommel nooit durven dromen. En dan wel je ogen sluiten voor je eigen geluk in je autobiografie? Een misser eerste klas.

Ergens aan het begin schrijft Marten Toonder “Vroeger was de aarde plat en pi drie.” Toch vijf sterren dan maar? Als pi drie is, is een cirkel geen cirkel en kan de aarde niet rond zijn. Prachtig toch, maar geen vijf sterren.

Kopfoto gemaakt door Morning Brew, gevonden op Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

Met Bloederige Groeten uit Moskou

En nee, het is hier niet gezellig.

Natuurlijk is het niet eindelijk misgegaan (dat komt vast nog) en dit is ook geen reisverslag. De originele titel van het boek is “From Russia With Blood” een woordgrapje op een James Bondavontuur dat “From Russia with Love” heet, zeg maar lieve groetjes uit Rusland.

Ons Pa jarig is jarig. Als we terug zijn uit eten, kijken we nog even het NOS journaal. De praatpop van dienst reutelt dat Nederland goede kans maakt [op wat?] bij het internationale strafhof tegen Rusland vanwege het neergeschoten vliegtuig, beter bekend als vlucht MH 17. Wat een onzin, er is zelfs geen hoop op een digitaal duimpje de lucht in. Niet dat je daar wat aan hebt.

Politici als de Russische president Vladimir Putin zien de wereld als hét gevecht om dé taart. Die taart krimpt of groeit niet, de enige vraag is: kun je wat van de portie van de ander afsnoepen. Ieder succesje voor Moeder Rusland moet dan wel een verlies voor ons betekenen. Gert-Jan betwijfelt of die taart niet groter of kleiner kan worden, maar hij is dan ook geen politicus. Ik ben meermalen beschuldigd te denken – en handelen – vanuit een speltheoretisch paradigma – een moeilijke manier om te zeggen dat ik schaken en vooruitdenken (oorzaak en gevolg) aardig vind.

Na het vallen van de Muur die Oost- en West-Europa scheidt, gaat alles van waarde in Rusland voor een habbekrats van de hand. Een paar mensen zoals Roman Abramovich, eigenaar van de Britse voetbalclub Chelsea, worden fabelachtig rijk. Ik zou ook geen nee zeggen tegen 13 miljard voor een prikkie.

Als de eerste president van het post-communistische Rusland fysiek op instorten staat wegen overmatig drankgebruik zoeken de rijke winnaars koortsachtig naar een betrouwbare, manipuleerbare opvolger voor Boris Yeltsin. Achteraf vinden ze hem niet in Vladimir Putin die in 1999 president van Rusland wordt. Sindsdien is hij officieel – en ook een tijdje onofficieel – maar vooral onafgebroken de grote baas in de voormalig Sovjet-Unie. Als ex-geheim agent, hij spreekt vloeiend Duits, heeft Putin een hekel aan iedereen die tegen hem is en landverraders in het bijzonder. Die moeten dood. De schrijver van James Bond kan het niet beter verzinnen.

In “From Russia With Blood” stelt Heidi Blake Rusland en Putin in het bijzonder verantwoordelijk voor iedere spion of persoon die ook maar naar het zere been van Rusland waagt te kijken – en sterft. Zoals altijd is de beste propaganda een angstige vijand. Het boek spitst zich toe op het Verenigd Koninkrijk. In 2007 treft de kredietcrisis het land harder dan de meeste andere landen. De Britse hoofdstad Londen heeft een centrale functie in het wereldwijde financiele systeem. Ook is Europa stiekum meer en meer afhankelijk geworden van Russisch aardgas en die kraan kan altijd dicht. Dat bewijst Putin tijdens het landje-pik met Georgie. Niet kies of wijselijk maar onze grote leiders houden hun kaken stijf op elkaar.

Van het een komt het ander. Keer op keer vermoeden de Britten vuil spel als er weer iemand te gezond en te jong een hartaanval krijgt. In 2006 wordt de Russische overloper Alexander Litvinenko ineens ziek, dit keer valt er niks onder tafel te schuiven. Drie weken later sterft hij aan de gevolgen van radioactieve vergiftiging. Het Westen ziet een horrorverhaal ontvouwen, toch veegt de Britse overheid het snel onder het stralende gras. Grotere zaken waarover de machtigen der staat moet waken. In ons belang. Russische oligarchen die heel Londen opkopen bijvoorbeeld. Jarenlang wordt de weduwe Litvinenko door de Britse overheid tegengewerkt totdat ze in 2016 een pyrrusoverwinning behaalt. Nou én dat Putin haar man heeft laten vermoorden? De Russische leider scoort zelfs een bonus: extra angst, gevoed door het ontzag voor de reikwijdte van zijn nietsontziende dodelijke tentakels. En die priemen verder dan slechts vreemde bodem. Twee jaar later probeert Moedertje Rusland voormalig spion Sergei Skripal te vermoorden door Novichok,et het dodelijke zenwugas op een deurklink te smeren. Hij en zijn bezoekende dochter overleven en wonen nu onder een valse naam in Nieuw Zeeland.

In augustus 2010 wordt het ontzielde lichaam van Gareth Williams, een wiskundig genie dat de Britse geheime dienst helpt, thuis gevonden. Een codebreker die werkt aan het ontrafelen van complexe versleutelingen, in gebruik bij zowel Russische criminelen als politici gebruiken. De echte politie denkt dat het moord is, de lijkschouwer ook maar de afdeling contra-terrorisme gooit de reputatie van een voormalig collega snel te grabbel door iets te verzinnen over afwijkende sexuele voorkeuren en een grote collectie pruiken. Nou en? Die vent is slim en vecht voor ons! Weer wint Poetin. Wie wil nog voor James Bond spelen als je eigen regering je in de dood zo behandelt?

Jarenlang kijken de Amerikanen met afgrijzen naar die slappe hap in Groot-Brittannië. Totdat in 2015 Mikhail Lesin “per ongeluk” wordt doodgeslagen in een hotel in Washington. Blijkbaar is het echt per ongeluk want de mannen die ingehuurd zijn door een rijke vriend van Putin hebben “slechts” opdracht de overloper professioneel in de poeier te meppen, duidelijk een vak apart. Natuurlijk is het een van die 12 maanden in het jaar voor “betekenisvolle” toenadering tussen Rusland en het Westen en ineens hebben de Amerikanen geen kritiek meer op hun Britse evenknieen. Ook zij stoppen het onderzoek in de doofpot. En weer een dode. En weer wordt overlopen een tikje minder aantrekkelijk.

Tien jaar nadat de Britse stralingsexpert ontdekt dat Litvinenko vergiftigd is met een radioactieve stof, pleegt Dr. Matthew Puncher op ingewikkelde manier zelfmoord. Of is zijn dood in 2016 onvrijwillig? Het antwoord op die vraag maakt niet meer uit. Iedereen in het vakgebied kent inmiddels het verhaal en er zullen nog maar weinig Westerse experts zijn die iets onaardigs over Putin durven zeggen. Dat alles omdat politici geen leiders zijn, maar omhooggevallen dinges. Liever 1.000 onzichtbare lijders dan een zichtbaar slachtoffer. In het landsbelang! En zo wint Putin alsnog het gevecht dat hij onmogelijk kon winnen. Angst is een wapen dat verder straalt dan welke atoombom dan ook.

Met een semi-sensationele boek doet Heidi Blake haar best om een sappig verhaal te serveren. De Buzzfeed verslaggever mist daardoor de kern van de zaak. Het gaat niet om het aantal moorden. Of ze allemaal in opdracht van Putin zijn is ook niet belangrijk. Wat telt is het effect op onze vrijheid. Vrijheid is een taart en die is keihard gekrompen. Niet dankzij Putin, maar door de trekpoppen die zich onze leiders noemen.

Les een van leiderschap: een echte leider eet als laatste. Zullen we beginnen met halvering van de taart, euh het salaris van alle politici? Beter inlevingsvermogen, meer nationale veiligheid enzo? Putin is zeker tegen, dus kun je best voor stemmen. Als je de kans krijgt in onze ‘representatieve’ democratie.

Die Magnitsky-wet is zo gek nog niet.

From Russia with Blood: Putin’s Ruthless Killing Campaign and Secret War on the West door Heidi Blake (2019) ISBN 978-0008300050 (Engelstalige harde kaft)

Kopfoto gemaakt door Irina Grotkjae gevonden op Unsplash en Valentin Salja, gevonden op Unsplash. Afbeeldingen zijn bewerkt en gecombineerd.

Facebook Is Voor Fossielen

Het journaal trouwens ook

Op de tendere leeftijd van 36 is Mark Zuckerberg het jongste fossiel ooit. Gelukkig huurt hij Nick Clegg, een nog ouder – medelevend – fossiel in om “zijn” racisme te ontkennen. Lees alles op Facebook?

En nee, het gaat hier over het echte Facebook, u weet wel dat dinges wat zo hip is onder oudere mannen met een jongensachtig uiterlijk en oma’s die nog steeds 29 zijn. Je moet toch wat als je lijf te gammel is voor blitse filmpjes op Tiktok?

Adverteerders zetten hun reclamecenten op pauze omdat sociale tentenbaas Mark Zuckerberg weigert iets te doen aan de verspreiding van haat en racisme op zijn Facebook. “Ze komen vanzelf terug” [Engels]. Dat is goed mogelijk want wie heeft wie meer nodig, Facebook de grote bedrijven – er zijn ook een boel kleintjes – of de bedrijven Facebook?

Ondertussen is Mark Zuckerberg ook niet meer heel piep. Geboren in 1984, is hij 36, oud genoeg om mee te doen aan de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Dat dat mag als je geboren Amerikaan en 35 of ouder bent. Dan stem ik nog liever op Kanye West [Engels].

Meer en meer bedrijven besluiten Facebook een tijdje te boycotten. Gratis publiciteit is immers altijd goed en in deze Coronatijd tellen alle kleintjes. Mensen blijven toch wel kopen. Daarnaast, welk bedrijf wil beschuldigd worden van aan de verkeerde kant staan. Plus Facebook is super-onkoel onder jongeren. Dat zijn volgens adverteerders namelijk de enigen die chips en mobieltjes kopen. Huizen niet natuurlijk, die zijn onbetaalbaar.

Om het bloeden te stoppen, zet Facebook een PR-blitz in. En niet met zo maar iemand, maar met Nick Clegg. Dat meen je niet (Engels), roep ik als ik de foto zie. De hippe 53-jarige is keurig opgelapt voor de foto hoor. Haartjes kek donker geverfd zodat je het grijs niet ziet. Eventuele botox is per definitie onzichtbaar. Ondertussen trekt dat geverfde pluisspul zich langzaam terug, vandaar dat Nick’s kapper kwistig plukjes naar voor laat dansen. En natuurlijk een intellectuele bril. Helaas verraden zijn degelijke vest en blauwe overhemd dat het een diepgewortelde oude sok is. Precies de doelgroep van Facebook. Helaas, zo werkt reclame niet. Die laten oudjes zich aan jongeren spiegelen en scheppen de illusie dat ze met merk X weer koel kunnen zijn. Een opavest is dat nooit. En de meeste politici ook niet.

Mocht je niet weten wie Nick Clegg is, wordt het verhaal nog leuker. Sir Nicholas William Peter Clegg is een Britse beroepspoliticus die tussen 2010 en 2015 ook vice-premier was. Twee jaar later verloor hij zijn zetel in ging maar werken voor Facebook als vice-president (eens vies, altijd vies?), voluit Vice-President for Global Affairs and Communications, zeg maar een lobbyist of mooiprater. Hoe kom je erop om zo iemand te huren, Mark? Tenzij Sir Nick natuurlijk deuren kan openen die voor anderen gesloten blijven.

Nicky tekent bij Facebook omdat hij “overtuigd dat de cultuur moet veranderen en omdat wetgevers een serieus gesprek moeten aangaan of data-intensieve bedrijven wel persoonsgegeven moeten delen met andere bedrijven.” Eigenlijk is Sir N. een soort van trekpop. De verdediging van Facebook is al jaren “we werken eraan.” Moet jij eens proberen. Ja chef, nog steeds hard aan het werk voor dat rapport, al jaren.” Helaas wil je baas het gisteren. Ach, met katfilmpjes op sociale media kun je ook geld verdienen.

In juni 2019 stelt Clegg dat er “absoluut geen bewijs is dat Rusland de uitkomst van de Brexit heeft beinvloed middels Facebook.” Ondertussen werken we aan betere regulering van bedrijven op Facebook. Dat zeg ik! Maar heeft Nick ook absoluut bewijs dat Rusland zich er niet mee bemoeid heeft? Verkeerde vraag.

En dat is het soort man dat Mark Zuckerberg inhuurt om de wereld van zijn gelijk te overtuigen. Nooit een hoge pet opgehad van Zuckerberg. Hij heeft Facebook niet opgebouwd [2], hij was gewoon de juiste persoon op het juiste moment, op de juiste plaats. Sociale media bestond allang, denk maar eens aan Myspace. Zelfs het idee van Facebook heeft hij niet verzonnen maar gestolen [1] van de Winkelvoss tweeling met wie hij studeerde. Dat is uiteindelijk afgekocht voor een schamele 60 miljoen. Net als Mark denkt dat hij gewonnen heeft, worden de broers miljardair met Bitcoin. Ongetwijfeld een van de redenen waarom Facebook (= Mark Zuckerberg) ineens een eigen cryptomunt “verzint”.

Stagiair helpt een client bij het invullen van een formulier. Achteraf merkt ze op (17) dat naast een hokje voor vrouw of man een derde optie ontbreekt voor mensen die niet in een van beiden passen. Tieners van vandaag hoef je niet te vragen wat ze van racisme vinden of waarom ze niet op Facebook zitten. Een fossiel als Mark Zuckerberg ziet het probleem niet maar “werkt eraan.” Vast tot het einde der tijden. Zoveel tijd heeft hij hard nodig. Gelukkig leven fossielen voor eeuwig.

Kopfoto gemaakt door Annie Spratt on Unsplash. Afbeelding is bewerkt.

[1] Mark heeft Facebook gestolen. Insta en Whatapp zijn gekocht. Waar nu weer winkelen? Niet Tiktok, da’s van China en niet te koop. Ze zouden wel gek zijn.

[2] Dat doen de hoog-risicoinvesteerders die je achter de broek zitten wel.

Lease Je Meubels Niet

Gewoon niet doen! [Maar verhuurt u toevallig ook honden?]

De laatste tijd hoor ik veel reclame om je nieuwe meubels te leasen. Al vanaf een euro per dag. “Slechts een fractie meer dan vier cent per uur” is de marketingmeisjes en jongens vast een brug te ver. Of het boekhoudprogramma kan de repeterende zes niet aan.

Ondanks dat ik nooit van m’n leven nieuwe of gebruikte meubels ga leasen, ben ik nieuwsgierig en kijk op de website. Om de verwarring groter te maken staan daar prijzen per maand vermeld. Laten we eens een bed bestellen. Als je zo dom bent om meubels te leasen ben je tenslotte niet goed uitgeslapen. Ik vind de grijze wel leuk, vooral omdat het de eerste is die ik zie.

In het bed van je dromen heb je geen nachtmerries over geldzorgen.

Kost slechts 44,95 per maand en is comfortabel afgewerkt voor slaapliefhebbers. Hoezo, komt de vrouw [m/v] van je dromen je instoppen? En zijn wij niet allemaal slaapliefhebbers? Leuk verzonnen, maar waarom de mensen dan niet meteen helemaal in het ootje nemen en zeggen dat het voor stelletjes maar 22,47 per maand is. Die ene cent schenken ze je vast.

Een bed kopen is nogal persoonlijk – behalve als je letterlijk overal kunt slapen zoals GJ – en alleen al daarom zou ik ‘m niet leasen. Overigens geloof ik niet dat na afloop van het leasecontract dat bed wordt herverdoorgeleased naar een ander.

De meubelverhuurders azen natuurlijk op mensen die geen geld hebben, niet kunnen rekenen [1], [2], wanhopig zijn – en een slechte BKR-registratie hebben. Er staat niet voor niets dat je meubels least zonder registratie-rohring. Daar zit een reden achter beste potentiele klant.

Rekenen is mijn hobby dus laten we eens kritisch calculeren. Dan moet je wel weten hoelang je die meubels least: vijf jaar of 60 maanden. Schrik niet, 60 * 44,95 = 2697 euro. Overigens al een tijdje zo. En daarna moet je het bed teruggeven, net als het ingeslapen is. Als een BKR-registratie een probleem is, moet je misschien een minder duur bed kopen. Ook als het geen probleem.

In 2011 verhuist GJ. Ik werk in Den Haag en kom ’s avonds tijdens een borrel met collega’s een hele leuke dame tegen. Beetje jammer dat ze in Londen woont. Ondertussen is mijn huis geen thuis volgens welke definitie dan ook. Kale peertjes aan het plafond en de dozen met boeken bijna-binnenkort uitgepakt, om over het bed maar niet te spreken. Ach, het enige wat je in bed doet, is slapen. Als ze de eerste keer naar Rotterdam komt, gaat dat nogal onverwacht en ik moet nu een bed hebben. Dat kan ik voor 3.000 euro in het Alexandrium halen [6]. “Waarschijnlijk over zes maanden, meneertje” – de verkoper is professor-doctor-ingenieurandus in de neerbuigkunde Ook de geelblauwe gehaktballenfabriek waar ze toevallig ook beschuit met platgestampte meubeltjes verkopen is een mogelijkheid. Gelukkig is er in 2011 ook al een internet-dinges en een direct leverbaar bed elders is snel gevonden. Bed plus vers matras voor 600 euro. Het gaat niet om de prijs, maar hij slaapt prima. En dezelfde dag geleverd uit voorraad. Da’s een zorg minder.

Natuurlijk krijg ik van d’r op mijn kop – zij mag dat – dat m’n huis niet vrouwvriendelijk is [4]. Geen zorgen, dat is inmiddels rechtgetrokken. Ik snap het wel een beetje. Je wordt op slag verliefd, hoe kan iemand die je dan zo leuk vind zo’n huis hebben? Nu weten jullie ook meteen waar die vrouwvriendelijkheid vandaan komt.

Dat bed van de leaseboer is helemaal niet beter dan mijn bed, maar mensen die geen geld hebben kun je genadeloos uitpersen als weerloos gekliefde sinasappels. Ik heb weinig onwrikbare regels, maar ik wil geen tweedehands matrassen. De meeste mensen vinden dat zoiets moet kunnen. “Het is maar voor even” [als in tig jaar]. Kijk eens op Marktplaats, maar ga geen meubels leasen die je niet kunt betalen.

Als uitsmijter en om te laten zien hoeveel je neertelt voor een basale leasemeubelinrichting, een winkellijstje:

  • Eettafel – Homely Harry, 24,95 per maand (totaal 1497 euro over vijf jaar.)
  • Eetstoelen, set van vier [3] – Royal Rachel, 24,95 per maand (totaal 1497 euro over vijf jaar.). Overigens uitgekozen omdat meubels bij elkaar moet passen, ook qua prijs. Ja toch?
  • Bank – Retro Ralf, 44,95 per maand (totaal 2697 euro over vijf jaar.). Met vier eetstoelen heb je ook een vierzitsbank nodig, fauteuils verhuren ze namelijk niet. Het is deze geworden omdat ik zelf een hoekbank heb. En omdat hij zo lelijk is dat de aanblik ervan hopelijk mensen kan redden van financiele wanspoed. Daarnaast een bril omdat je ogen pijn doen, is ook niet gratis.
  • Bed – Snoozing Suzan, 44,95 per maand (totaal 2697 euro over vijf jaar)

Samengevat heb je voor het schamele bedrag van 138 euro per maand [5] – of 8388 euro in 60 maanden – een gedeeltelijk gemeubileerd huis. Mocht je in de tussentijd een huis willen kopen en je zit krap bij kas, dan lease je de grond toch gewoon. En ik maar denken dat meubels leasen een dom idee is.

Zelfs niet als ze me 44.95 per maand betalen om er op te zitten.

[1] Nee hoor, vandaag geen Pabo-grappen. Ook niet dat de eerste les daar begint met liedjes zingen.

[2] Zelfs in Excel is rekenen moeilijker dan je denkt. Trek ik per ongeluk de kolom maanden door en het worden er alleen maar meer. 60,61,62,63, waar eindigt dit?

[3] Sind wanneer hebben kinderen een eigen stoel nodig? Of een lange broek in de winter? Alleen de meubelleaseboer weet het antwoord: omzet.

[4] Heb ik het weekend daarop meteen goedgemaakt. Twee flessen topwijn [zei de verkoper], want dat hebben ze in Londen natuurlijk niet. Idem voor de champie plus mijn sinasappelpers, verloopstekker en twee kilo sinasappels. Lange leve de Kanaaltunnel, mocht allemaal mee in de trein. Rozen heb ik maar op het Harry Potterstation gekocht. Daarna waren ze uitverkocht. Moet ze nog steeds om lachen.

[5] Gelukkig dat niemand een wasmachine of auto least, anders lopen de overbodige kosten nog verder op.

[6] De prijzen zijn niet leuk, maar wel super om haar te horen zeggen: “ons nieuwe bed.” En daarom zijn vrouwen dus de baas. Kan ook met mijn beperkte woordenschat te maken hebben en het feit dat ik alles “dinges, je weet wel” noem.